Waarom we het doen

Ieder mens heeft behoefte aan een veilige plek waar hij of zij zich thuis kan voelen. De meeste mensen vinden die plek in hun directe omgeving, bij hun partner, in het gezin of de familie, of binnen een ander sociaal netwerk. Helaas zijn er nog steeds mensen, zeker binnen de anonimiteit van de grote steden, die dit moeten ontberen. De NAS beschouwt hen als mensen in kwetsbare posities. Wij laten deze mensen niet los, zelfs als zij door tal van oorzaken onaangepast en onvoorspelbaar gedrag vertonen. Vaak hebben ze diverse hulpverleningstrajecten doorlopen zonder effect. Dit wordt ook wel de “entry-exit paradox” genoemd: het gedrag dat ertoe leidt dat je ergens recht op hebt, heeft vaak tot gevolg dat je van die diensten wordt uitgesloten. De NAS doorbreekt deze vicieuze cirkel.

Mensen die boos zijn, schelden, of vloeken verliezen daarmee niet hun recht op zorg. Het is vervelend om met boze mensen om te gaan, maar zij hebben onze hulp hard nodig. Vaak nog meer dan mensen die de rust kunnen bewaren.”
Instituut voor Publieke Waarden

De NAS treedt deze mensen tegemoet met behulp van haar zorgethische benadering gebaseerd op de presentietheorie. Dit houdt in dat de zorg primair als een relationele activiteit wordt gezien. De NAS zoekt naar de leefwereld en de levensloop: het verhaal achter de problemen. Om hier echt goed op aan te sluiten zijn vertrouwen en tijd van cruciaal belang. Daarom spreekt de NAS over een “lage drempel en een lange adem”.